اصولاً در مفهوم زبانشناسی چیزی به نام «زبان با قاعده تر» نداریم که مبنای مقایسه قرار گیرد و زبانی بر اساس قواعد یا تعداد افعال، رتبه بهتری را نسبت به زبانهای دیگر کسب کند. هیچ موردی برتری زبان ترکی به فارسی و بالعکس را اثبات نمیکند. به گفته همه پژوهشگران زبان فارسی ریشه هند و اروپایی دارد و نه عربی (خود زبان عربی ریشه سامی دارد).
مدتهاست ادعای عدهای افراطی را شنیدهایم که گویا توسط نشریه «امید زنجان» فراگیر شد و سپس همین بریده نشریه فضای خبری را آلوده کرد:
با آنکه این ادعا بدون هیچ سند و مدرک مطرح شده بود ولی هنوز هم در گوشه و کنار چنین مواردی را میشنویم!! در اینجا به بررسی اجمالی این مدعا خواهیم پرداخت:
اصولاً در مفهوم زبانشناسی چیزی به نام «زبان با قاعده تر» نداریم که مبنای مقایسه قرار گیرد و زبانی بر اساس قواعد یا تعداد افعال، رتبه بهتری را نسبت به زبانهای دیگر کسب کند. مسلماً نیز یونسکو به چنین اقدام مضحکی مبادرت نکرده است و نخواهد کرد.
البته لیستهایی از تعداد گویشوران به زبانهای گوناگون تهیه شده است که معمولا در رتبه اول آنها زبان ماندارین (یک گروه از زبانهای چینی) قرار دارد و زبان هایی مانند اسپانیایی، انگلیسی و هندی در رتبههای بعدی قرار دارند (نگاه کنیده به: List of languages by number of native speakers).
در اینگونه لیستها اختلافاتی دیده میشود چرا که در هر آمارگیری چنین اختلافاتی وجود دارد ولی در هیچ کدام زبان ترکی چنین جایگاهی که ادعا شده است را ندارد. برای بررسی این مورد لینکهای زیر را از مراکز معتبر ببینید:
گرچه نیازی به گفتن نیست و دانش آموزان و نونهالان هم این موضوع را میدانند ولی به گفته همه پژوهشگران زبان فارسی ریشه هند و اروپایی دارد و نه عربی (خود زبان عربی ریشه سامی دارد) (نگاه کنید به: Persian language و همچنین نگاه کنید به: History of the Language).
شایان ذکر است این قبیل جشنها در مورد بسیاری از آثار فرهنگی و نامآوران انجام شده و اتفاق نویی نیست، مثلاً ۱۳ سال قبل از «ددهقورقود» در سال ۱۹۸۷ برای حافظ شیرازی و در سال ۱۹۸۸ برای شاهنامه فردوسی برگزار شده است