نوشتارهای پارسا آریایی‌مهر

منیژه گنجوی (مهستی گنجوی) نخستین بانوی رباعی‌سُرای شناخته شده ایران زمین است. او تنها یک شاعرِ دلبرانه نبود، ونکه آوای بانویی آگاه و پیشرو در روزگار خویش به شمار می‌رفت. مهستی را پایه‌گذار اَندیش‌گاه شهرِ آشوب در پیکرِ رباعی می‌دانند؛ چرا که با ویژه‌گویی پیشه‌ها و پیشه‌وران گوناگون، نگاره‌ای زنده از جامعه‌ی روزگار خویش نگاشته است.

در دین مزدیسنا، پاسخی ژرف با واژه‌ی اَخو پیوند خورده است. اَخو یک واژه‌ی پهلوی است به چِمِ فروزه و پرتو و پاره‌ای از جانِ اهورایی است. اَخو به ما می‌آموزد که نیکی، یک فرمان و دستور بیرونی نیست، وانکه فروزه‌ای درونی است که با خِرَد گزینشگر و تمرین پیوسته، بالنده می‌شود. زین رو، می‌توان از اَخو به فَرنام الگویی برای فرهیختن فرزندان و روان‌درمانی یاد کرد.